Πέμπτη, 13 Σεπτεμβρίου 2007

Χάνουμε τα πιο ωραία χρόνια...

Έτσι συνήθως χάνουμε τά πιό ωραία χρόνια μας, από 'να τίποτα: ένα αύριο πού άργησε ή ένα λυκόφως πού κράτησε πολύ.
Κι όταν ό θεός μοίρασε τόν κόσμο, τά παιδιά πήρανε τίς γωνιές τών δρόμων κι ό διάβολος τίς πιό ωραίες λέξεις...


"Υστερα τό σπίτι ερήμωσε, όλοι έφυγαν, κι οι νεκροί κι οι φίλοι κι ή νεότητα — δρόμοι λησμονημένοι στό βάθος της νύχτας και στον κήπο τα δέντρα είχαν ακούσει τόσους λυγμούς πού άνθιζαν μ' έναν άλλον τρόπο, «νά μέ θυμάσαι» έλεγε τά φθινοπωρινά βράδια μιά κοριτσίστικη φωνή, γιατί πάντα στά παιδικά μας χρόνια υπάρχει ένα κορίτσι πού λέγεται Μαρία
Κι άλλα πράγματα πού δέν έγιναν ποτέ — όπως συμβαίνει στην πιό αληθινή ζωή μας.

2 σχόλια:

Hilal Cengiz είπε...

this is the first time that I have ever seen this pht of yours
I like it so much
it s very simple and different view!
so wonderfull phts and nice blog too!
I demand you to continue of your achievements

Oedipus είπε...

Thanks a lot my dear Hilal , for your nice comment..!
Its very kind of you and I have to tell that your opinion gives me strenght to go on...
Well, there are some of my new photos in this blog and I hope in the future to get better !
Have a nice day..!